De hoofdpersoon heet Lex de Rooy, hij is rond de 50 jaar oud en heeft één dochter van 13 jaar uit een vorig huwelijk. Hij is fotograaf bij het NRC. Met zijn vriendin Anke heeft hij 1 jaar een Latrelatie. Anke Lex is een behoorlijk pessimistisch en gesloten persoon hij bekijkt alles van de negatieve kant en is behoorlijk achterdochtig. Maar aan de andere kant vind hij ook dat je niet moet zeuren en zeiken want daar heeft hij ook een hekel aan. Toch doet hij dat zelf wel vrij vaak. Hij vindt namelijk dat de politiek vroeger allemaal beter was en dat het nu vooral met Fortuyn een stuk slechter is geworden. Hij heeft weinig vrienden en gaat meer met zijn collega's om. Hij heeft wel een groot rechtvaardigheidsgevoel.

Eigenlijk verandert er weinig aan Lex de Rooy. Eigenlijk worden zijn negatieve eigenschappen in het verhaal door alleen maar versterkt hij wordt er eigenlijk steeds chagrijniger op. Alleen krijgt hij op een gegeven moment een relatie met Janna die hij ontmoet op Bonaire waar hij foto's maakt. Op dat moment merk je dat hij positiever tegen de wereld aankijkt. Hij gaat ook met haar naar Parijs waar hij het schijnbaar goed naar zijn zin had. Maar als Janna hem bedreigt en zelfs op hem schiet omdat hij Anke steunt is hij erg geschokt en vervalt weer in zijn gesloten pessimistische gedrag.

De belangrijkste relatie die Lex heeft is met Anke zijn vriendin. Anke is een heel ander persoon dan Lex. Anke is een stuk spontaner en positiever. Ze vindt dat Lex te veel zeurt en alles wat positiever moet bekijken. Dus niet alleen door het leeftijdsverschil maar ook doordat ze op een andere manier in het leven staat zorgt voor veel ruzie. Dat is ook de rede dat vrij snel aan het begin van het boek hun relatie verbreken. Pas later in het boek komen ze weer bij elkaar maar dan steunen ze elkaar en helemaal aan het eind lijkt het zelfs dat ze de relatie weer opgepakt hebben. Ik vind eigenlijk dat ze een slechte relatie hebben ook omdat de dochter van Lex het heel slecht kan vinden met Anke. Maar het is toch ook de belangrijkste relatie die Lex heeft omdat hij door haar heel veel informatie krijgt over Pim Fortuyn en Icarus.

Ik heb me het meest kunnen inleven in Lex ondanks dat hij toch wel veel verschilt van de meeste mensen. Je leest namelijk wel veel van zijn gedachten waardoor je je toch gaat inleven in zijn personage. Ook lees je zijn gedachten door het hele verhaal heen waardoor het makkelijker te begrijpen is waarom hij bepaalde dingen onderneemt of juist niet. Alleen aan het begin van het verhaal is het moeilijk om je in te leven in zijn personage omdat je dan nog maar weinig over hem weet. Je leest dan ook vrij weinig over hem. Pas later krijg je door het verhaal heen meer over hem te lezen en kun je je steeds beter inleven in zijn personage. Als je zijn gedachtes en gevoelens leest zijn die ook vrij makkelijk te begrijpen waardoor ik me goed kon identificeren met het personage.

Het personage waarin ik me het slechts kon inleven was Pim Fortuyn. Ondanks dat je veel van zijn gedachten leest. Hij heeft een eigen manier om naar dingen te kijken en met zaken om te gaan. De manier waarop hij naar de wereld kijkt was iets waarin ik me niet in kon vonden. Het is ook moeilijk om je in te leven in zijn personage omdat je wel veel van zijn gedachten leest maar je leest ze eigenlijk alleen aan het begin van het verhaal en verder weet je ook niet van de gebeurtenissen uit zijn verleden waardoor het moeilijk is om te begrijpen waarom hij op sommige dingen op een bepaalde manier reageert. Ook denkt hij veel over politiek na noemt daarbij veel namen die ik eigenlijk nauwelijks ken. Daardoor vond ik het moeilijk om me in te leven in zijn personage.

In het boek is sprake van een auctoriaal perspectief waarin de verteller steeds vanuit een ander personage het verhaal beschrijft van hun hoor je dus een ik-perspectief. In sommige stukjes is hij ook als alwetende verteller te lezen.

Fragment:"Twee dagen na de aanslag op het Plein had hij weer een brief ontvangen. Hetzelfde handschrift. Er wordt met geen woord aan de aanslag gerefereerd, maar natuurlijk realiseerde hij zich al meteen dat die Afghaanse illegaal niet op eigen houtje opereerde. Een waarschuwing. Groot als de schok was, het bevestigt alleen maar de zin inderdaad binnen zijn eigen kring zitten. Want wie anders kon ervan op de hoogte zijn dat hij van plan was zich te onthouden van de stemming over de steun aan de Amerikanen? Een van de drie nieuwelingen die hij zelf heeft voorgedragen? Heeft moeten voordragen? Wie weet zelfs alle drie? Maar noch de Fraiture op Justitie, Van Eerten op Economische Zaken of Theunissen op Volkshuisvesting zit bij het fractieberaad. Iemand in zijn fractie dan?"

Ik vond dit perspectief heel betrouwbaar overkomen omdat je eerst iets hoort vertellen door één personage en dan hoor je iets vertellen door een ander personage over hetzelfde onderwerp en die kan er een heel andere kijk op hebben of het er helemaal niet mee eens zijn. Daardoor kwam voor mij het perspectief betrouwbaarder over. Als je namelijk alles leest van 2 of meer kanten krijg je er meer informatie over en is het daardoor dus een stuk betrouwbaarder. Ik vond het dus betrouwbaar omdat ik veel informatie kreeg van verschillende kanten.

Ik vind het boek nu niet zo spannend. Dat is omdat je over sommige dingen teveel te weten krijgt en over andere dingen juist heel weinig. Je komt bijvoorbeeld heel veel te weten over de thuis situatie van Lex en zijn persoonlijke leven. Dit is eigenlijk niet zo heel spannend. Het had beter verteld kunnen worden vanuit iemand die er verder vanaf stond. Daardoor word het dus ook korter en sneller verteld waardoor je eerder doorkan naar de spannende stukken. Hierdoor word ook de spanning door het hele boek verhoogd. Over sommige dingen bijvoorbeeld het verleden van Pim Fortuyn kom je juist weinig te weten. Daar lees je zijn gedachten namelijk niet over. Dat is jammer want je begrijpt daarom niet waarom er een conflict is en je kunt ook niet voorspellen wat er gaat gebeuren. Daardoor is de spanning minder hoog en daarom vind ik dat het perspectief veranderd had moeten worden. Zo had een personage bijvoorbeeld iets kunnen vertellen over wat Icarus met Pim Fortuyn te maken had. Niet gelijk alles maar dat er langzaam meer ontdekt word en de spanning zo steeds hoger word.

In dit boek worden veel misdaden gepleegd en ze zijn bijna allemaal in opdracht van Icarus.

De moord op Ab Toet ofwel Rob Wouterse. Hij werd neergeschoten terwijl iedereen dacht dat er op Pim Fortuyn werd gericht. Maar uiteindelijk blijkt toch dat hij het echte doel van de aanslag was omdat hij teveel wist over Icarus en de relatie tot Pim Fortuyn. Hij werd neergeschoten door een jongen met een pet waar je verder niks meer over hoort. Deze jongen deed het waarschijnlijk voor het geld want er wordt verder geen duidelijk motief genoemd waarom hij anders Rob zou neerschieten. Het doel van Icarus met de moord was om Pim angst aan te jagen en hem onder druk te zetten. Het andere doel was dat Rob die teveel wist nu zeker niets meer kon vertellen. Het gevolg van de moord is dat Pim nog meer bekendheid krijgt en ook dat Icarus meer macht krijgt over Pim Fortuyn.

De overval op Marike Spaans. Dit gebeurde omdat de leiders van Icarus een gesprek aan het houden waren terwijl Marike Spaans hen (per ongeluk) afluisterde. Marike wilde eigenlijk Pim Fortuyn en Hans Wiegel afluisteren maar doordat de ventilatieroosters op een vreemde manier waren afgesloten luisterde ze dus Icarus af. Er is toen een paar keer op haar geschoten door handlangers van Icarus. Ze is in het park gedumpt en al haar spullen waren van haar afgepakt. De daders overvielen Marike Spaans dus omdat ze dachten dat ze afgeluisterd werden. Het gevolg van de overal was dat Marike heel lang in het ziekenhuis heeft gelegen en onder behandeling van een psychiater moest. Ze had namelijk een geheugenverlies opgelopen dat ervoor zorgde dat ze een paar dagen uit haar geheugen kwijt was. Omdat zij heel belangrijke informatie had over Icarus en andere delen van het verhaal. Daardoor is het ook spannend in het verhaal of zij haar geheugen wel terugkrijgt.

De tweede aanslag op Pim Fortuyn die zoals het lijkt maar net mislukt. Achteraf bleek dat het geplant was dat de illegale Afghaan net mis zou schieten. Deze aanslag werd gepleegd om te zorgen dat Pim Fortuyn bang werd en dat Icarus ook zeker wist dat hij niets anders zou durven dan hun te gehoorzamen. Van de Afghaan die de aanslag pleegde word niet veel duidelijk behalve dat hij de aanslag duidelijk niet op eigen houtje kon plegen waardoor het gevaar van Icarus wordt benadrukt. Het gevolg van deze aanslag is dat Pim Fortuyn heel onzeker word en steeds meer gaat luisteren naar de opdrachten van Icarus. Hij neemt namelijk steeds meer beslissingen die recht tegen zijn eigen principes en ideeën ingaan maar als hij dat niet zou doen word hij vermoord dus doet hij het toch.

Het neerschieten van Janna door Anke. Janna bedreigde Lex met een pistool en schoot zelfs in zijn been. Toen Anke het huis binnenkwam met het dossier dat was gemaakt door Evers merkte ze dat er in de plastic zak ook een pistool zat. Toen ze merkte dat Janna al op Lex geschoten had en zij zelf ook werd bedreigd door Janna besloot ze om Janna neer te schieten. Dit was dus uit zelfverdediging. Het gevolg ervan was dat Janna niet meer gevaarlijk voor hen was maar ze hadden ook geen manier meer om erachter te komen wie Icarus was.

De afpersing die Icarus uitoefende en het uiteindelijk vermoorden van Pim Fortuyn. De organisatie Icarus krijgt het hele verhaal door steeds meer invloed op Pim Fortuyn. Eerst zorgen ze ervoor dat Pim Fortuyn veel geld krijgt zodat hij de partij goed op poten kan zetten. Daarna plegen ze een nep aanslag waarbij ze hem door zijn hand schieten. Pim wint uiteindelijk de verkiezingen maar hij krijgt dreigbrieven waarin hem word opgedragen dat hij verschillende mensen als minister moet benoemen. Het zijn personen die ook bij Icarus horen. Ook is Icarus de reden dat Pim er vanaf ziet om minister-president te worden. Door hun afpersing krijgen ze steeds meer invloed op de Nederlandse politiek en beginnen ze ook steeds meer het beleid in Nederland te bepalen. Dat is dus ook de reden dat ze Pim afpersen. Als Pim er uiteindelijk dankzij Anke achter is wie Icarus zijn word hij vermoord en treed een nieuw kabinet aan waarop zij schijnbaar geen invloed hebben.

De doofpot die van het verhaal wordt gemaakt. Uiteindelijk komt er niets naar buiten toe over de activiteiten van Icarus en de moorden die gepleegd zijn. Er komt niets officieels bij justitie terecht terwijl Lex dat eigenlijk wel van plan was. Dit gebeurt omdat Lex bedreigd word door Muntinga die zegt dat Marieke anders weer iets zou kunnen overkomen. Het blijkt dus dat Icarus nu ook invloed heeft op Lex en Anke. Het gevolg hiervan is dat niemand nog iets van Icarus te horen krijgt en ook niemand zal weten wat er werkelijk gebeurd is, en wie Nederland in die tijd werkelijk geregeerd heeft. Dat is dus ook in het voordeel van Icarus omdat zij dan niet bestraft kunnen worden.

De misdaad die de grootste morele spanning opleverde was de afpersing door Icarus. De schrijver roept een beeld op waarin Nederland ondanks het democratische stelsel compleet word beheerst door een groep onbekende, onzichtbare mensen. Dit roept veel weerstand en morele spanning op omdat het tegen het beeld ingaat wat wij nu van Nederland hebben. Maar doordat het zo realistisch is geschreven lijkt het alsof het zo zou kunnen gebeuren zonder dat wij het zelf echt doorhebben. Vooral dat zorgt voor een grote morele spanning. Want wij gaan er toch maar van uit dat we in een democratisch land leven. En in dit boek word beschreven dat dat niet eens zo hoeft te zijn terwijl wij denken dat het wel zo is. Dat roept eigenlijk een nog grotere spanning op dan de gepleegde moorden.

De misdadiger die ik zou willen aanklagen als officier van justitie is de groep Icarus. Zij hebben op zeer veel manieren de wet overtreden maar als ergste nog zijn ze schuldig aan het beschadigen van het Nederlandse democratische systeem. Verder hebben ze opdracht gegeven tot het vermoorden van verschillende mensen en zijn ze schuldig aan afpersing en bedreigingen. Het zijn grote criminelen en ze sturen ook nog eens anderen aan.

Als advocaat zou ik Anke willen verdedigen.

Pleidooi: Anke heeft inderdaad Janna vermoord, maar ze deed dit omdat ze anders zelf neergeschoten zou worden. De situatie was namelijk dat Janna met een pistool voor hen stond in een zomerhuisje. Ze was ook niet meer tot rede te brengen omdat ze al had gemerkt dat het niet meer was gelukt om Anke te verhinderen het dossier door te sturen. Ze had dus ook wraaklust richting Lex en Anke. Anke schoot dus puur uit zelfverdediging op Janna. Er was geen andere oplossing omdat er op haar gericht werd met een pistool. Er was ook al op Lex geschoten door de Janna die haar toen onder schot hield. Janna was niet meer voor rede vatbaar en zou haar anders neergeschoten hebben, als ze het dossier in handen had. Janna was lid van een criminele organisatie en had ze al eerder mensen vermoord. Bijvoorbeeld de psychologe van Marike. Het zou voor haar dus ook geen enkel probleem zijn geweest om Anke neer te schieten. Het zou dus veel te gevaarlijk zijn geweest om Janna te laten leven, en er was ook geen optie was om haar te ontwapenen. Omdat Anke een pistool in haar hand had is het logisch dat ze hier vanuit een reflex ook gebruik van gemaakt heeft. Het is dus rechtmatig geweest dat Anke Janna heeft neergeschoten. Het was ook niet eens haar opzet geweest om Janna dood te schieten maar alleen maar om haar ongevaarlijk te maken. Helaas is dat niet gelukt en is Janna overleden. De opzet was dus niet om te doden wat ook pleit voor Anke. Verder zag ze dat Lex gewond was en snel hulp nodig had om het te redden. Ook daarom heeft ze gekozen voor deze voor haar toen op dat moment de meest voor de hand liggende en snelle optie. Ze was namelijk erg bezorgd en met alle andere emoties bij elkaar is het begrijpelijk dat ze instinctief heeft gereageerd en heeft geschoten.

Het thema misdaad(of niet) is duidelijk terug te vinden in het boek. Er komen meerdere vormen van misdaad in het boek voor. De duidelijkste zijn natuurlijk de moorden die worden gepleegd. Daarnaast is er sprake van afpersing en is eigenlijk het hele verhaal een doofpot. Er is dus zeker sprake van een misdaad. Dat wordt aan het begin van het boek ook al duidelijk omdat daar staat: "U wilt het niet weten!" Al is dat dan een uitspraak van Pim Fortuyn is die zeker van toepassing op dit boek. Het vat eigenlijk ook samen wat er uiteindelijk in het boek gebeurt namelijk dat het hele verhalen niet naar buiten komt en dat je het eigenlijk ook maar beter niet kan weten omdat dat gevaarlijk is. Dit is ook van toepassing op het verleden van Pim Fortuyn waar hij het waarschijnlijk hier ook zelf over heeft. Ook dit is eigenlijk een doofpot in het boek omdat je dus niet te weten komt waarmee Icarus Pim Fortuyn nou precies afperst. Verder worden er meerdere mensen vermoord in het boek, bijvoorbeeld Ab Toet en Janna. Een moord is natuurlijk een misdaad en omdat er hiervan meerdere in het boek voorkomen past het boek dus bij het thema. Maar bij sommige van die moorden kun je je afvragen of het niet terecht was dat die persoon gedood werd waardoor het eigenlijk niet echt een misdaad is. Het boek past hierdoor dus ook goed bij het thema. Vervolgens is er nog de dood van Ben Evers waarvan dit te lezen is in het boek: "Hij weet nu bijna alles. Hij heeft het allemaal opgeschreven en bewaart het veilig in zijn postbus. Bijna alles. Morgenochtend zal hij het stuk voor Fortuyn afmaken. De man loopt met een stok, daar gokt hij op. Op het bandje klinkt onregelmatig een staccato getik op het parket. Het stopt opeens en er valt iets kletterend op de grond. Daar heeft hij lang over nagedacht voor hij het begreep. Nerveus kijkt hij weer op zijn horloge en dan weer naar de ingang, waar een vrouw een kinderwagen naar binnen duwt. En dan lijkt het alsof hij een elektrische schok krijgt. De kijker valt uit zijn handen op de plavuizen, maar hij hoort hem niet vallen. Hij beeft als een gek, het gezicht van een oudere man die tegen de zon in omhoogkijkt op zijn netvlies gebrand. De tintelingen jagen als stroomstoten door zijn linkerarm en zijn borstkas lijkt verpletterd te worden. Hij kreunt van pijn en klauwt met een hand naar zijn hart, terwijl hij onderuit zakt. Maar nog voor hij op de grond ligt, lijkt hij te zweven, en heel even kijkt hij stomverbaasd naar zijn eigen witte gezicht beneden hem. Dan lijkt hij razendsnel een donkere tunnel in te worden gezogen, alsof hij wordt voortgestuwd door een orkaanwind, tollend als een herfstblad, tot het helle licht hem overspoelt en hij lachend de vrouw herkent die hem wenkt." Hierbij is het niet duidelijk wat nu de eigenlijke doodsoorzaak is, het lijkt een soort op een hartaanval maar het kan ook een aanslag zijn op hem. Hij wist nu bijna alles zegt hij zelf en hij krijgt het pas als hij een oude man ziet die omhoog tegen de zon in naar hem kijkt. Omdat je dit niet zeker weet is dit ook van toepassing op het thema misdaad (of niet). Verder kun je ook nog zeggen dat de afpersing door Icarus ook een zeker een misdaad is. Ze kregen hierdoor namelijk macht over Nederland waardoor het de grootste misdaad is die in het boek voorkomt al is het wel de minst duidelijke. Hierom gaat het eigenlijk ook in het hele boek waardoor deze misdaad het boek zeker laat aansluiten op het thema.

Positieve punten:

  • Het verhaal is spannend, je wilt blijven doorlezen
  • Het idee voor het verhaal is erg origineel.
  • Het taalgebruik is begrijpelijk en er worden weinig moeilijke woorden gebruikt.

Negatieve punten:

  • Er komen erg veel personages in voor waardoor het verhaal soms moeilijk te volgen is.
  • Er worden erg veel meningen door de personages gegeven die eigenlijk nauwelijks nodig zijn voor het verhaal.
  • Er zit weinig ontwikkeling in de personages.

Recensie:

Met zijn boek:"De marionet" heeft Thomas Ross een origineel idee gehad. Hij schreef het boek namelijk over wat er gebeurt, zou zijn als Pim Fortuyn de aanslag op 6 mei overleefd zou hebben. Dit staat op de achterkant te lezen en juist omdat dit mij zo interessant leek heb ik het boek gekozen om te lezen. Het boek is me zeker niet tegengevallen al had ik verwacht dat de schrijver het iets anders aan zou pakken. Ik had namelijk gehoopt dat er veel werd ingegaan op de politiek van Fortuyn en de verandering die er in Nederland plaatsvinden. Deze indruk word ook gewekt op de achterkant van het boek, ik vond het dan ook een behoorlijke tegenvaller dat er juist veel word geschreven over het privé leven van bepaalde personen die eigenlijk niet veel met de politiek te maken hebben. Dat vond ik toch wel jammer, vooral omdat ik de personages ook nauwelijks interessant vond. De personages zijn namelijk vrij statisch. Dit geldt helaas zelfs voor de hoofdpersoon Lex de Rooy. Dat zelfs de hoofdpersoon nauwelijks een ontwikkeling doormaakt en het hele verhaal door een grote zeurkous blijft vind ik toch erg jammer en dit doet zeker afbreuk aan het boek. Ondanks dat het oorspronkelijke idee van Ross erg origineel is blijkt de uitwerking steeds meer cliché te zijn. In plaats van Volkert van der G een nieuwe invulling te geven verzint Ross een personage waarvan je alleen iets leest als hij op Fortuyn schiet. Verder word er over hem helemaal niets duidelijk meer, vooral dit vind ik een grote afbreuk doen aan het originele idee en naar mijn mening had het dan ook veel beter ingevuld kunnen worden. En nadat Fortuyn de verkiezingen heeft gewonnen neemt hij niet eens deel aan de regering. Dit is ook een onderdeel van het verhaal maar ik had het persoonlijk veel interessanter gevonden als er meer werd vertelt over hoe Fortuyn als premier te werk gegaan zou zijn. Het lijkt er wel een beetje op alsof de schrijver dit te moeilijk vond en het daarom maar heeft overgeslagen. Dit is een keuze die naar mijn mening ook veel afbreuk doet aan het personage van Fortuyn dat overigens verder wel redelijk netjes word neergezet. Pas veel later begint duidelijk te worden waarom Fortuyn geen president word. Alleen toch word dit ook nog niet duidelijk neergezet en blijft het maar een beetje vaag. Ik hoopte eigenlijk dat dit aan het eind van het boek onthuld zou worden. Helaas blijkt aan het einde van het boek dat de spanningsopbouw eigenlijk nergens toe lijdt waardoor je je eigenlijk helemaal niet tevreden voelt als je het boek uitgelezen hebt wat ik toch erg jammer vind. Terwijl je in het verhaal zit wil je het namelijk blijven doorlezen omdat je te weten wilt komen wat de uiteindelijke reden was. Dat je het boek wilt doorlezen heeft er ook mee te maken dat er niet te moeilijke woorden gebruikt worden en dat alles goed te begrijpen is. Er zijn geen woorden waarover je lang hoeft na te denken omdat je ze niet begrijpt wat ik een groot pluspunt vind. Helaas voor Ross word het doorlezen wel weer gehinderd omdat hij bijna ieder hoofdstuk over gaat naar een ander personage. Hij introduceert ook heel veel personages waardoor het verhaal vooral aan het einde steeds moeilijker te volgen word, iets dat het leesplezier absoluut niet vergroot. Als laatste vind ik dat de schrijver nogal vol is van zijn eigen mening, hij laat bijna ieder personage wel wat negatiefs denken over belangrijke personen zoals Beatrix, verschillende leden van de LPF en Balkenende om er maar enkele te noemen. Deze uitspraken hebben eigenlijk ook geen toevoegende waarde aan het verhaal en vind ik daarom zelf onprofessioneel. Ondanks alles vond ik het boek toch wel de moeite waard om te lezen omdat het idee toch erg origineel is ondanks de matige uitwerking. Het is wel handig als je geïnteresseerd bent in politiek al moet je daar ook weer niet teveel van verwachten.

Dit boek zou ik aanraden aan zowel mensen van de leeftijd van mijn ouders als leeftijdgenoten. Het heeft er vooral mee te maken dat het idee zo origineel is dat je het eigenlijk toch wel gelezen moet hebben wat je leeftijd ook is. Het behandelt namelijk wel duidelijk dat er iets verschrikkelijks zou kunnen gebeuren als mensen macht hebben over onze minister president. Je moet wel een beetje interesse in politiek hebben wat bij leeftijdsgenoten nog wat minder is. Maar het gaat niet alleen over politiek dus dat compenseert wel weer. Waar ik vooral op wil wijzen is dat de achterkant van het boek een beetje valse verwachtingen wekt met betrekking op de inhoud. Je moet je er toch niet teveel van voorstellen. Voor mensen van de leeftijd van mijn ouders zou ik er nog op willen wijzen dat de personages in dit boek niet helemaal realistisch zijn en ook nog eens weinig ontwikkeling hebben. Het voordeel voor oudere mensen is dat ze de grappen van de schrijver waarschijnlijk wel beter begrijpen omdat het over de politiek gaat van een jaar of 8 geleden en die is voor mensen van mijn leeftijd nog een beetje ver weg. Ondanks dat zou ik dit boek toch zeker aanraden om eens gelezen te hebben als je er maar geen te hoge verwachtingen van hebt.

De hoofdpersoon in dit boek heet Theo Altink. Hij is een jongen van 16 jaar oud. Zijn moeder is al vroeg overleden en zijn broer Geert zit in de gevangenis voor diefstal. Zijn vader is eigenaar van een café en het lijkt erop alsof hij Theo maar aan zijn lot overlaat. Het gezin van Theo is duidelijk heel arm. Theo is een heel onzekere jongen en hij verandert vaak van mening. Theo heeft zwarte krullen en lijkt sprekend op Pieter. Vroeger heeft hij gejaagd met gif. Maar toen hij op een gegeven moment Rokko ving, zijn zwarte kraai die hij zelf heeft afgericht ging hij daarmee jagen. Hij praat veel in zichzelf en eigenlijk loopt hij mee met Freddie omdat hij geen andere vrienden heeft. Hij probeert vrienden te worden met Otto en Pieter. Hij heeft achter zijn een huis een broeiput gemaakt waarin hij de perfecte zuivere stof hoopt te maken. Theo is door zijn verwaarlozing een beetje een vreemde jongen geworden.

De eerste verandering in het boek die duidelijk word is dat Theo verliefd word op Agnes. Ook al blijkt later dat Agnes helemaal niet om hem geeft blijft hij in zijn dromen wel steeds aan haar denken. Maar de andere en grootste verandering die Theo doormaakt is in de dagen die hij opgesloten zit. Theo was de hele tijd al een beetje een vreemde jongen maar door de dingen die hij meemaakt in zijn opsluiting en de blijvende eenzaamheid word hij steeds vreemder. Eigenlijk is hij aan het einde helemaal gek geworden en vind zichzelf het slechtste wat er is op de wereld en hij denkt dat als hij op vakantie gaat dat het dan helemaal goed komt. Want dan word hij door het slechtste heen juist het beste net als in zijn broeiput.

De belangrijkste relatie die Theo heeft is zijn vriendschap met Freddie. Freddie is 2 jaar ouder dan Theo en heeft heel veel invloed op hem. Freddie is ook duidelijk een wat armere jongen maar verder word er over hem niet veel verteld. Hij bepaalt eigenlijk wat Theo doet en heeft er ook voor gezorgd dat Theo op het slechte pad is gekomen. Hij vindt uit eigenbelang dat Theo zich moet aangeven op het politiebureau omdat hij anders zelf in de problemen komt. Omdat Theo dit niet wil zorgt hij er wel voor dat Theo kan onderduiken in het huis van Otto en Pieter wat eigenlijk nog veel erger blijkt te zijn. Uiteindelijk vermoord Freddie Theo zelfs (tenminste dat denkt hij) omdat hij van hem af wil zijn. En hem teveel problemen geeft.

Het personage waar ik me het meest in heb kunnen inleven was Theo. Dit is omdat Theo eigenlijk het enige personage is waarvan je de gedachtes en gevoelens leest. Eigenlijk was ik het helemaal niet eens met wat Theo allemaal dacht en voelde. Alleen omdat hij het enige personage was waarvan je alle gevoelens en gedachten las moest je je wel inleven in Theo. Toch was dat ook niet makkelijk omdat Theo eigenlijk heel vreemd is en in het boek door nog steeds gekker word.

In alle andere personages kon ik me minder goed inleven. Er is niet een personage waarin ik me beter kon inleven dan de andere omdat je van allemaal de gedachten en gevoelens eigenlijk niet te lezen krijgt. Je weet alleen wat hun emoties zijn omdat je die Theo ziet zodat je je daardoor juist weer meer in Theo gaat inleven.

Er is in dit boek sprake van zowel een personaal perspectief als een ik-perspectief. Maar ze gaan beiden over wat Theo denkt en voelt. Af en toe lees je over andere personages in een personaal perspectief.

Fragment:"Zij heeft mij meegenomen en uitgeleverd, herhaalde hij in gemoede, en toen ik weg wilde rennen hield zij mij vast. Die jongen van vanochtend woont bij haar in de buurt, zij kennen elkaar, al lieten zij mij daar niets van merken. Hij heeft haar verteld dat hij vanochtend zijn brommer heeft teruggezien, bereden door een jongen met een kraai. Toen begreep zij alles. Maar ook gisteravond verdacht zij mij al! Eerst zou Freddie haar naar huis brengen, maar zij vroeg of ik dat niet wilde doen. Toen heeft zij mij gezoend, alleen maar om ervoor te zorgen dat ik bij haar terug zou komen zodat zij mij dan zou kunnen verraden."

Ik vind het perspectief wel betrouwbaar overkomen, dit komt omdat het vooral gaat om wat Theo voelt en denkt. Omdat dit vooral uit het ik-perspectief wordt beschreven is dat dan natuurlijk betrouwbaar omdat dat ook gewoon is wat Theo denkt. Theo heeft ook een heel eigen kijk op sommige dingen en dan klopt wat hij zegt natuurlijk niet met de werkelijkheid. Maar omdat dat uit een ik-perspectief wordt gezegd is Theo's mening erover wel weer betrouwbaar omdat hij dat ook echt vind. Wat minder betrouwbaar is is wat Theo vind van de andere personages omdat je niet weet of zij zich echt zo voelen als Theo denkt dat ze zich voelen.

Ik zou het perspectief van dit boek willen veranderen omdat ik ook de visie van een ander personage zou willen kennen. Je leest alles uit het perspectief van Theo en je weet helemaal niet wat de anderen eigenlijk van Theo vinden. Dat vind ik persoonlijk wel een beetje jammer ik had graag geweten wat de anderen van Theo vinden. Vooral Pieter, Otto en Freddie. Ik denk ook dat dit het boek spannender had gemaakt en ook interessanter om te lezen. Ik denk ook dat je dan de ontwikkeling die Theo doormaakt duidelijker kan zien omdat zij Theo niet constant zien maar juist maar één keer per dag. Ik denk dat dit het leesplezier vergroot omdat je niet de hele tijd de gedachten van Theo hoeft te lezen.

Er worden in dit boek veel en verschillende misdaden gepleegd, ze hebben eigenlijk allemaal te maken met Theo.

Theo steelt frisdrank en een blouse. Je leest niet hoe hij dat doet maar het is wel duidelijk dat hij het doet omdat hij geen geld heeft. Hij steelt het omdat hij vrienden wil worden met Otto en Pieter. Hij probeert met de blouse een goede indruk te maken. En de frisdrank is voor een feestje en hij mocht alleen komen als hij de frisdrank zou meenemen. Het gevolg hiervan is wel dat hij in contact komt met Otto en Pieter.

Theo steelt een brommer. Ook hiervan staat niet beschreven hoe hij het gedaan heeft. Maar ook dit doet hij om een goede indruk te maken bij Otto en Pieter. Hierdoor komt hij in de problemen omdat Agnes de brommer herkent als de brommer van haar buurjongen. Het gevolg is dat als Theo Agnes gaat opzoeken de politie hem staat op te wachten omdat Agnes hen heeft gewaarschuwd. Theo wordt dan opgepakt. En moet op de vlucht voor Theo waarbij hij uiteindelijk bij Otto's huis beland.

Theo steelt een sextant in opdracht van Otto. Otto wil graag een sextant maar omdat die zo duur zijn laat hij Theo er één stelen uit het huis van de buren. Theo vindt het een grote eer dat Otto hem zoiets laat doen en hij denkt dat dit een test van vriendschap is. Theo krijgt schijnbaar toch achterdocht omdat Otto hem ervoor betaalt en verstopt de sextant op een andere plek dan afgesproken zodat Otto hem niet kan terugvinden. Het gevolg is dat Theo Otto onder druk probeert te zetten met de sextant maar Otto zet Theo er ook mee onder druk omdat hij de diefstal heeft begaan. Hierdoor ontstaat een conflict tussen hun.

Theo die wordt opgesloten in een afgesloten gedeelte van het huis van Pieter en Otto. Omdat Theo op de vlucht is voor de politie vraagt hij eerst aan Freddie of hij daar mag onderduiken. Freddie vindt dat geen goed idee en wil eigenlijk dat Theo zich aangeeft op het politiebureau. Theo overtuigt hem ervan dat hij toch moet onderduiken en Freddie brengt hem daarna naar het huis van Pieter en Otto. Pieter laat hem binnen en eerst mag hij bij Pieter op de kamer slapen. Later als Otto thuis komt die zijn sextant wil terug hebben besluit hij om Theo op te sluiten in een kamer bovenop het huis. De bedoeling was om Theo alleen schrik aan te jagen en hem daarna weer vrij te laten. Alleen Theo weigert mee te werken en daarom besluit Otto om hem zolang als nodig vast te zetten. Omdat Theo alleen zit op die kamer en ook nog eens minimaal te eten krijgt, zich niet kan wassen en er geen wc is word het heel vies, en word Theo langzamerhand gek.

Freddie die Pieter vermoord. Nadat Theo een hele tijd opgesloten heeft gezeten wil hij alleen nog weg als hij een vakantie krijgt. De andere drie jongens weten dat ze problemen krijgen als ze Theo zomaar laten gaan en ze kunnen hem ook niet laten zitten omdat ze op vakantie gaan en het huis ondertussen geschilderd word. Ze besluiten dus om hem daarom maar te vermoorden. Ze vertellen Theo eerst dat hij op vakantie mag en dat hij als hij naar achteren loopt in de tuin hij word opgehaald door Freddie die hem op de trein zal zetten. In werkelijkheid zal Freddie daar staan met een knuppel om hem te vermoorden. Maar als ze Theo weg sturen in het donker valt hij en Pieter gaat hem zoeken. Pieter die heel erg op Theo lijkt loopt ook langs de plaats waar Freddie staat. Freddie denkt dat hij Theo ziet lopen en vermoord Pieter door hem eerst neer te slaan en daarna te wurgen. Het gevolg hiervan is niet bekend omdat het boek dan afloopt.

De misdaad die voor mij de grootste morele spanning opleverde was dat ze Theo zolang opgesloten hebben. De omstandigheden waarin hij die tijd geleefd heeft zijn verschrikkelijk en het gaf daarom bij mij een grote morele spanning om te lezen. Een van de dingen die dit het meest opriepen was het feit dat Theo zijn eigen gevangschap niet wilde beëindigen. Iets wat ik me helemaal niet voor kan stellen. Iets anders was dat hij zo'n verschrikkelijke dorst had dat hij ging drinken uit een emmer waarin hij eerst geĆ¼rineerd had. Dan was er ook nog het feit dat hij zich al die tijd niet kon wassen. Al het eten dat hij kreeg verrotte heel gauw dus het stonk ook nog eens verschrikkelijk. Ik vond dit heel vervelend om te lezen en daarom leverde dit bij mij een grote morele spanning op.

De misdadiger die ik als officier van justitie zou aanklagen is Otto. Otto is namelijk degene die Theo heeft opgesloten. Hij zou ook als de oudste van het gezelschap zich niet gek moeten laten maken door Theo maar hij gaat gewoon mee in zijn uitdagingen. Omdat hij de oudste is durfden de anderen hem niet tegen te spreken. Hij is daarom ook de verantwoordelijke voor wat er uiteindelijk met Theo is gebeurd. Hij is ook nog eens degene die het plan opvat om Theo te vermoorden. Naast dat hij de moord heeft bedacht heeft hij Theo ook nog een inbraak laten plegen. Theo stond hierbij onder invloed van Otto dus hiervan is Otto ook de schuldige.

Als advocaat zou ik Theo willen verdedigen.

Pleidooi: Theo heeft inderdaad verschillende diefstallen gepleegd. Hij heeft namelijk frisdrank gestolen, een blouse gestolen, een brommer gestolen en toen heeft hij ook nog eens ingebroken en toen een sextant meegenomen. Toen hij is opgepakt is hij ook nog eens ontsnapt uit het politiebureau. Dit zal ik allemaal toegeven. Maar er moet ook gekeken worden naar hoe oud hij nu is, en hoe hij hiertoe gekomen is. Deze jongens is pas 16 jaar oud. Hij is nog nauwelijks verantwoordelijk voor zijn gedrag. Daarnaast heeft hij Freddie als vriend die natuurlijk een verschrikkelijk slecht voorbeeld voor hem is. Freddie is namelijk een crimineel en gebruikt Theo om klusjes voor hem op te knappen. Theo staat onder invloed van Freddie en kan er eigenlijk bijna niets aan doen. Daarnaast heeft Theo een hele slechte opvoeding gehad. Zijn moeder is vroeg overleden dus is de opvoeding aan zijn vader overgelaten. Zijn vader kijkt echter nauwelijks naar hem om waardoor deze jongen zich wel moet optrekken als slechte vrienden als Freddie. Daar komt nog bij dat de broer van Theo Geert al in de gevangenis zit. Het is daarom begrijpelijk dat Theo in hetzelfde patroon zal vallen als zijn broer. Dit word ook op geen enkele manier voorkomen door zijn vader of iemand anders. Deze jongen word aan zijn lot overgelaten. Iets wat eigenlijk helemaal nog niet kan op deze leeftijd. Ik vind daarom dat we Theo niet verantwoordelijk moeten houden voor de diefstallen maar zijn vader of anders zijn vriend Freddie die zo'n slechte invloed op hem heeft. Misschien is het wenselijk om hem in een opvoedingsgesticht te plaatsen om hem te beschermen tegen de negatieve invloed uit zijn omgeving.

Het thema misdaad(of niet) is duidelijk terug te vinden in dit boek. Een fragment dat hierbij hoort is bijvoorbeeld het stuk waarbij Otto Theo aanspoort om in te breken, en een sextant te stelen. Een misdaad die zorgt voor de andere ontwikkelingen in het boek. En de duidelijkste reden waarom Otto Theo gevangen bleef houden. Het fragment: "Hij wist dat hij zich aan Otto bekend had als een slechte jongen en bijgevolg ook in die hoedanigheid zou worden aangesproken, maar toch bracht het verzoek, een maal uitgesproken, zijn gedachten in de war. Om een antiek instrument te ontvreemden, uit een woonhuis, behoorde dat nog wel tot de daagse pekelzonden van jongens zoals hij? Otto vroeg hem om verkeerd te doen, erger nog dan anders, terwijl hij nu juist besloten en bereid was tot verbetering." Hier blijkt ook duidelijk de invloed uit die Otto heeft op Theo en ook dat Theo eigenlijk alleen de misdaden pleegt om vrienden te krijgen. Hij is dan ook niet een echte misdadiger maar word in het boek neergezet als een ongelukkige jongen met heel veel pech. Een voorbeeld daarvan is ook dat hij uit het politiebureau ontsnapt omdat hij een goede jongen voor zijn vader wil zijn en niet net zoals zijn broer Geert in de gevangenis belanden. De misdaden die hij pleegt zorgen er wel voor dat het boek goed bij dit thema past al zijn de misdaden van Theo nog maar de minst erge. Pieter word aan het eind van het boek vermoord. Natuurlijk past het hierdoor heel goed bij het thema misdaad. Maar omdat Pieter eigenlijk per ongeluk is vermoord terwijl Theo vermoord moest worden is dit wel een interessante misdaad. Het fragment dat hierbij hoort: "Hij hief de zware knuppel met twee handen boven zijn hoofd, wachtte een ogenblik, en sloeg toen zo hard als hij kon op het hoofd van de tengere gestalte voor hem. Van de weeromstuit sprong de tak weer omhoog. Even leek het of de jongen zich langzaam omdraaide, of hij iets hoorde toen viel hij languit voorover. Freddie kwam met zijn knieën neer op de schouderbladen. Hij graaide in de zak van zijn colbert naar het wurgkoordje en sloeg het om de hals. Terwijl de regen zijn jasje doorweekte trok hij een minuut lang krachtig aan de stokjes. Het licht van de zaklantaarn streek over de gekrulde bladeren op de grond en raakte ook de hand aan die de aarde kneedde of het deeg was. Het gezicht van de jongen kon Freddie niet zien: het was of hij uit schaamte zijn hoofd van het voetlicht had afgedraaid. Eindelijk meende hij dat het gedaan was. Hij stond op, veegde zijn haren uit zijn gezicht en stak een sigaret op. Langzaam begon hij in de richting van de villa te lopen. Hij vloekte toen de regen zijn peuk doofde." De moord die hier gepleegd word is het duidelijkste voorbeeld ervan dat dit boek bij het thema misdaad hoort. Wel is het bijzondere hieraan dat de verkeerde persoon word vermoord maar het blijft natuurlijk een misdaad. Natuurlijk is er ook nog het opsluiten van Theo. Het grootste deel van het boek gaat over deze misdaad. Theo word mishandeld, krijgt weinig te eten en te drinken, krijgt geen toegang tot hygiëne en word langzamerhand gek. Dat is de ergste misdaad die in het boek beschreven en is duidelijk een reden waarom het boek bij het thema misdaad hoort.

Positieve punten:

  • Het verhaal is duidelijk.
  • Toch nog verassing aan het einde.
  • Geen overdreven lange beschrijvingen.

Negatieve punten:

  • De meeste spanning is van het einde af omdat het einde deels al op de achterkant word verteld.
  • Vervelende manier van schrijven, moeilijk om te lezen.
  • Vervelende hoofdpersoon.

Recensie:

Thomas Rosenboom heeft met zijn boek "Vriend van verdienste" een bijzonder boek neergezet. Maar het is zeker niet bijzonder goed. Een van de meest storende dingen die je gelijk opvallen als je begint met lezen is de zinsbouw en schrijfstijl van de schrijver. Het boek is daardoor moeilijk te volgen en je leest daardoor ook niet graag verder. Ik kon er ook niet aan wennen waardoor het mij voortdurend stoorde tijdens het lezen. Het helpt ook niet dat de schrijver dan ook nog eens allerlei ouderwetse woorden in deze zinnen zet. Het boek word daardoor nog veel moeilijker te volgen. Ondanks dat is het verhaal wel duidelijk omdat het vrij simpel is. De gebeurtenissen zijn goed te volgen en ik moet zeggen dat deze toch wel interessant waren. Het hielp wel dat ondanks dat de zinsbouw en de zinnen zo vervelend zijn de beschrijvingen van personages en zaken kort en toch duidelijk zijn. Ik vond het een pluspunt dat je niet door ellenlange beschrijvingen hoeft heen te lezen voordat er uiteindelijk iets interessants gebeurt. Ondanks dat ze kort beschreven worden zijn alle personages realistisch en geloofwaardig neergezet. Wel erg irriterend was de hoofdpersoon, Theo een jongen die al aan het begin van het boek duidelijk niet alles op een rijtje heeft. Dat is ook de reden dat ik me moeilijk kon inleven in de hoofdpersoon en het boek daardoor ook niet erg interessant vond. Helaas moet je steeds maar weer de gedachten en gevoelens van Theo lezen. Zijn redenaties worden het boek door steeds krommer en hij hoe slechter het met hem gaat hoe beter hij denkt dat hij het heeft. Theo blijft maar vervelend doen en eigenwijs zijn. Omdat ik me absoluut niet kon inleven begon ik het boek ook steeds vervelender te vinden. Vervolgens (en dit is paradoxaal genoeg een van de grootste fouten maar misschien ook een van de grootste pluspunten van het boek) staat er op de achterkant van het boek al dat er een jongen word vermoord. Dit is aan de ene kant ontzettend jammer als ik niet had geweten dat er iemand vermoord zou worden had het verhaal een stuk spannender geweest. Ondanks dat de spanning hierdoor veel minder hoog is is het einde toch wel interessant. Je wilt uiteindelijk toch lezen wie die jongen is. En dan komt de grote verassing. Wel moet je door de onduidelijke zinsbouw het einde eigenlijk twee keer lezen. Maar als je eenmaal begrepen hebt wat er staat blijkt toch dat er wel iets interessants gebeurt. Het einde is dus zo gemaakt dat je er over na blijft denken iets wat eigenlijk alleen maar positief is. Mijn algehele conclusie over het boek is echter toch niet positief. Ik vond het een heel vervelend boek om doorheen te komen en ik heb me behoorlijk geïrriteerd aan de hoofdpersoon en de zinsbouw. Het einde was wel een pluspunt voor me maar als het einde van het boek het beste aan een boek is is er toch duidelijk iets fout.

Ik zou dit boek absoluut niet aanraden aan mensen van mijn leeftijd. Dit heeft er vooral mee te maken dat het een vervelend boek is om te lezen. En ik denk dat mensen van mijn leeftijd zich net zo ergeren aan de zinsbouw en de ouderwetse woorden als ik. Ik denk ook niet dat mensen van mijn leeftijd er erg blij van worden om de hele tijd de gedachten en ideeën van Theo te moeten lezen. Ik was hem na de eerste paar bladzijden van het boek als zat en om dat het hele boek door te moeten lezen is gewoon vervelend. Het is daarom absoluut geen aanrader voor mensen van mijn leeftijd om te lezen.

Ik zou dit boek toch wel aanraden aan mensen van de leeftijd van mijn ouders. Dit is omdat zij zich waarschijnlijk beter kunnen vinden in de wat ouderwetse woorden en zinsbouw. Ook denk ik dat zij de verandering aan het einde eerder zien dan mensen van mijn leeftijd waardoor het misschien interessanter voor hun is om te lezen. Ondanks dat is er heel wat om door te komen om dit boek te lezen en waarschijnlijk zal ook niet iedereen het daardoor leuk vinden. Maar als je houd van een realistisch geschreven boek is dit toch wel een aanrader.

De hoofdpersoon van het boek heet Teresa Pellikaan. Ze is een vrouw van dertig jaar en ze is weer gaan wonen in het dorp waar ze vroeger is geboren. Ze is getrouwd met een rijke man en haar vader is ook rijk. Daarom vind ze het niet zo nodig om veel te doen. Ze werkt als kunst herstelster en heeft kunstgeschiedenis gestudeerd om toch wat te doen. Ze is eigenlijk heel eigenwijs omdat ze heeft besloten om zich compleet af te sluiten van de rijkelui's wereld van haar vader. Ze leest bijvoorbeeld de telegraaf om te laten zien dat het haar allemaal niet zo veel kan schelen. Het lijkt erop dat de wereld haar niet zo veel kan schelen maar dit geld ook voor haar directe omgeving. Het lijkt nauwelijks of ze houd van de man waarmee ze is getrouwd en met haar vader en moeder heeft ze ook nauwelijks echt liefdevol kontakt

Eigenlijk maakt Teresa in het boek nauwelijks veranderingen door tot aan bijna het einde. Hier word ze opeens hevig geraakt door een documentaire van een moeder van een kind in Haïti dat door een vervuild hoestdrankje is overleden. Dit raakt haar zo dat ze erom moet huilen en dat is voor het eerst in het boek dat ze echt haar emoties toont. De verandering is dus ook heel abrupt.

De belangrijkste relatie die Teresa in het boek heeft is de relatie met Victor. Victor heeft vroeger bij haar in de klas gezeten maar Teresa kan zich daar maar weinig van herinneren. Victor is tegenwoordig journalist en is voor een onderzoek weer teruggegaan naar zijn geboortedorp. Hij ontmoet Teresa en Teresa is niet direct geïnteresseerd. Later als hij haar informatie stuurt over het incident in Haïti wil ze er meer over weten. Het onderzoek van Teresa en de uitkomst daarvan is eigenlijk de belangrijkste gebeurtenis in het boek en daarom is Victor de belangrijkste relatie die Teresa heeft omdat ze samen verder onderzoeken. De relatie is ondanks dat niet eens vriendschappelijk te noemen want Teresa kon zich Victor nauwelijks herinneren en je weet ook nauwelijks wat ze van elkaar vinden. Het is dus niet echt een goede relatie

Ik kon me het beste inleven in Teresa zelf. Dit heeft ermee te maken dat je van haar als hoofdpersoon de meeste gedachten en gevoelens te weten komt. Ook was op sommige punten het ook wel met haar eens en vond zeker de soort humor die ze gebruikte heel grappig. Ook wist je vrij veel over hete leven van Teresa waardoor ik me goed kon inleven in het leven van Teresa. Ondanks dat ik me niet in alles kon vinden wat Teresa zei kon ik me dus wel het beste in haar personage inleven.

Het personage waar ik me het minst goed in kon inleven was Lucius, de vriend van Teresa's vader. Lucius is een advocaat en hij vind zichzelf kennelijk nogal geweldig en heeft een taalgebruik waaraan ik me behoorlijk stoorde. Ik kon me ook totaal niet inleven in de denkwereld van Lucius. Daarbij kwam nog dat je verder weinig weet over het leven van Lucius. Vooral door gebrek dit gebrek van informatie kon ik me het minst goed inleven in Lucius.

In het boek is sprake van zowel een auctoriaal perspectief. Je leest over verschillende personages die bij hun naam genoemd worden en leest daarbij ook hun gedachten en de daar tussendoor wordt uitleg geven over de gebeurtenissen of personages.

Fragment: " 'Winter in America is cold,' neuriede Teresa. 'Wat is gold?' 'Wishing i had know enough of love leave love enough alone.' 'Wat zeg je nou allemaal?' 'Probeer eerst maar een thuis te komen,'antwoordde Teresa moederlijk, 'dan zien we daarna wel hoe het met Amerika zit.' Het zou trouwens wel leerzaam voor hem zijn om 's nachts halverwege te stranden. Door al dat rondruizen met businessclassinformatie en navigatiesystemen die aanhoudend berichten naar zijn auto stuurden met het laatste nieuws over bewolking, neerslag, temperatuur, wind, onweerswaarschuwingen en zicht voor de aankomende dagen, was hij meteorologisch een branieschopper geworden."

Ik vond het perspectief betrouwbaar overkomen. Dit kwam doordat het een auctoriaal perspectief was waarvan de verteller niet meespeelt in het verhaal. Je komt ook veel te weten over wat de personages zelf denken. En wat ze over elkaar denekn Dit is daardoor vrij betrouwbaar. Daarnaast weet je door de verteller ook veel over de personages en ook andere gebeurtenissen. Omdat je dus de gebeurtenissen van verschillende kanten ziet kwam het op mij erg betrouwbaar over.

Ik zou het perspectief van dit boek willen veranderen om het standpunt van een ander personage te weten te komen. Ik zou willen weten wat Erik de Winter er nu zelf van vind wat er is gebeurd. Dus dat je over hem leest in ik-perspectief. Erik was namelijk degene die wist dat de glycerine vervuild was met antivries en het desondanks en tegen advies van zijn vrienden in toch doorverkocht. Ik zou wel willen weten waarom hij dat gedaan had en wat hij daar nu nog van vind.

In dit boek is slechts sprake van één misdaad maar er zitten verschillende kanten aan,

De glycerine word getest door bloem bv het bedrijf van Erik de Winter. Hieruit blijkt dat de glycerine sterk is vervuild is met antivries en een zuiverheid heeft met 55%. Als Erik dit te horen krijgt vraagt hij advies aan zijn vrienden van de literaire kring over wat hij ermee moet doen. Zij vertellen hem om het niet te verkopen. Ondanks dat verkoopt hij het toch wel met een zuiverheidgarantie van 95%. De literaire kring wist hier dus van maar hebben het niet bekend gemaakt en zijn dus medeverantwoordelijk. Het gevolg hiervan is dat een bedrijf op Haïti van de glycerine/antivries een hoestdrankje maakt. Zij verzuimen hierbij zelf ook om te testen of de glycerine wel zuiver is. Vervolgens worden de hoestdrankjes verkocht in Haïti. Meer dan 80 kinderen overlijden aan de vervuilde hoestdrankjes en heel veel anderen raken gehandicapt. De ouders van deze kinderen klagen bloem bv aan. Maar het openbaar ministerie in Nederland lijkt hen niet serieus te nemen en het komt uiteindelijk slechts tot een schikking met de families en geen rechtszaak tegen het bedrijf. Het OM wilde niet meewerken met de families omdat zij vonden dat de reputatie van Nederland op het spel stond. Vervolgens geven de families in Haïti de strijd op omdat ze er helemaal genoeg van hebben. En ze weten dat ze toch nooit rechtvaardigheid kunnen bereiken.

De misdaad die bij mij voor de meeste morele spanning zorgde was niet direct dat Erik de Winter de vervuilde glycerine verkocht(criminelen zullen er altijd zijn). Maar meer dat in de roman het beeld word opgeroepen dat veel mensen ervan af wisten en er toch niets aan deden. Bij mij roept dat veel morele spanning op omdat ik niet geloof dat als zoveel mensen ervan weten ze het allemaal verzwijgen. Vooral omdat zij de "leidinggevende"groep in Nederland zijn.

De misdadiger die ik als officier van justitie zou willen aanklagen is de ambtenaar die de zaak behandelt heeft namens het OM. Hij wist dat er iets verschrikkelijks is gebeurd waardoor verschillende kinderen in Haïti gestorven zijn. Hij weet ook dat bloem bv dit bewust heeft gedaan door na te laten om te melden dat de glycerine vervuild is met antivries. Hij wist ook dat Erik de Winter het persoonlijk heeft laten testen en ondanks dat het toch verkocht heeft. Ondanks dit alles heeft hij zijn taak verzuimd namelijk het berechten van bloem bv. Hij heeft besloten om de families in Haïti die hun kinderen verloren zijn te negeren. Hij heeft bloem bv slechts een boete opgelegd die net zo groot was als de winst op de glycerine. Uiteindelijk is het dus zijn schuld dat er geen rechtvaardigheid is geschied. En terwijl het zijn taak en plicht is om dit te doen. Daarom zou ik hem aanklagen.

Ik zou het Haitiaanse bedrijf willen verdedigen dat de hoestdrankjes heeft gemaakt. Pleidooi: Dit bedrijf is eigenlijk ten onrechte beschuldigd. Ze hebben gebruik gemaakt van glycerine van een bekend Nederlands bedrijf. Hierbij kwam een garantie dat de glycerine voor 95% zuiver was. Ze zijn ervan uit gegaan dat het dus zo zuiver was dat ze het konden gebruiken in hun hoestdrankjes. Het bedrijf heeft hierbij inderdaad niet de moeite genomen om de zuiverheid van de glycerine zelf te testen. Dat is waarschijnlijk het enige wat dit bedrijf (dat toch een medicijnfabriek is en waarvan men toch nauwkeurigheid zou verwachten) kwalijk kan nemen. Maar de omstandigheden waarin dit gebeurt is moeten ook meegenomen worden. Het bedrijf nam een partij glycerine af die in het ontwikkelde Nederland is getest en werd verkocht door een gerenommeerd en betrouwbaar bedrijf. Daarbij kwam dat de test is uitgevoerd door een gecontroleerde en onafhankelijke instantie. Het bedrijf dat zo betrouwbaar leek heeft dus de resultaten verduisterd. Het is begrijpelijk dat men de glycerine niet nog eens getest heeft omdat dit ook vrij duur is om in Haïti te doen. Als men het getest zou hebben zou dat de prijs enkel verhoogd hebben. En voor een bedrijf dat is opgericht om mensen te helpen is dat natuurlijk helemaal niet de bedoeling. Vooral gezien de al slechte economische en medische situatie. De schuld ligt dus bij het bedrijf in Nederland en de controlerende instanties die niet goed opgelet hebben wat er met de partij glycerine is gebeurd. Het pleit ook voor het bedrijf dat zij zo snel mogelijk iedereen hebben gewaarschuwd over de gevaren van het hoestdrankje toen de gevolgen hen bekend werden en ook het product van de markt hebben afgehaald. Ik stel dus voor om dit bedrijf vrij te spreken.

Dat dit boek hoort bij het thema misdaad is uit verschillende zaken terug te zien een voorbeeld hiervan is wat er staat geschreven over de macht die de literaire kring in het boek heeft: "Soms handelen ze ook niet in het belang van de wereld. Dan zaaien ze dood en verderf in landen ver weg. Je beeld je in dat de leden van de literaire kring daar soms langdurig van wakker liggen; hopend dat er nooit een journalist of een schrijver naar het dorp zal komen die erover begint." Hieruit blijkt dat de literaire kring een enorme macht heeft om misdaden en oorlogen in gang te zetten wat uiteindelijk ook een misdaad is. Het blijkt ook dat dit een soort geheime macht is, het is dus schijnbaar niet op democratische of correcte manier verkregen wat dus ook duid op misdaden zoals corruptie en vriendjespolitiek. Verder is er natuurlijk de zaak van het verhandelen van de glycerine door Erik de Winter. Hierdoor zijn er zeer veel kinderen in Haïti zijn overleden. Dit is de duidelijkste en waarschijnlijk ook ergste misdaad die in het boek word beschreven. Erik de Winter zelf zegt hierover met betrekking tot de literaire kring: "De literaire kring bestaat uit voortreffelijke mensen: ze hebben steeds gedaan wat van ze verwacht kon worden. Ze hebben me advies gegeven, ze hebben de zaak van een afstand zien escaleren, en toen aller achter de rug was, ik mijn baan kwijt, mijn vrouw kwijt, de hele zaak vakkundig onder het tapijt geschoven, toen hebben ze zich aangesloten bij het oordeel van de omgeving en besloten dat ik beter geen deel meer kon uitmaken van hun gezelschap." Weer blijkt dat de literaire kring veel invloed en kennis heeft maar hier er voor kiest om er geen gebruik van te maken. Ze zijn dus eigenlijk misdadig bezig door feiten te verzwijgen en hebben zo ook deels de dood van de Haïtiaanse kinderen op hun geweten. Verder komt in dit boek het thema misdaad veel naar voren in morele discussies tussen verschillende personen. Ze vragen zich daarbij af wanneer iets een misdaad is en wanneer men daar schuldig aan is. Het lijkt soms of ze bezig zijn om zichzelf goed te praten terwijl ze weten dat ze eigenlijk misdadigers zijn. Uit al deze voorbeelden is dus duidelijk dat dit boek bij het thema misdaad hoort.

Positieve punten:

  • Grappige stukjes met veel sarcasme.
  • Verhaal goed te volgen ondanks de moeilijke woorden.
  • Spanningsopbouw waardoor je wil blijven doorlezen

Negatieve punten:

  • Volkomen vlakke personages met nauwelijks ontwikkeling
  • Steil wijkt tegen het eind erg af van het begin.
  • De personages lijken hun uitspraken niet zelf te verzinnen maar ze spreken allemaal in overdreven mooie en lange zinnen.

Recensie:

De literaire kring gaat over Teresa een vrouw van een jaar of 30.Ze woont in een klein dorp. Ze heeft rijke maar ook invloedrijke ouders. De wereld kan haar niet zo veel schelen en daarom leest ze expres ook de telegraaf. Daar komt verandering in als de suikerpot van tafel valt. En ze daardoor weer in contact komt met haar oude klasgenoot Victor die nu journalist is. Zo begint de literaire kring van Marjolein Februari. Een op zijn minst opvallend begin. In haar laatste boek word het rijkelui's leven dan ook flink onder handen genomen. Februari gebruikt hiervoor veel droge humor en karikaturale personages. Dit doet helaas wel veel af aan de boodschap die ze met het boek wil afgeven. De personages hebben namelijk nauwelijks ontwikkeling, ze worden neergezet je weet hoe ze heten en wat ze doen en dat is het. Je merkt eigenlijk nauwelijks iets van een verandering of nieuwe inzichten. Ze zijn gewoon zoals ze zijn, bijvoorbeeld Teresa die zich nergens druk om kan maken en bijvoorbeeld bij een feestje zegt:" Aardige mensen waren het allemaal, vanavond, maar chrysanten zijn ook aardig". Dit kenmerkt ook de stijl die Februari in haar boek hanteert. Er word veel gebruik gemaakt van spot en droge humor wat wel een sterk punt is. Het is alleen jammer doordat het op deze manier word gebruikt dat de boodschap die ze wil geven niet duidelijk genoeg overkomt. Het verhaal leest wel makkelijk weg door deze stijl en je wilt graag doorlezen omdat het verhaal toch nog spannend word als blijkt dat iemand uit de literaire kring van haar vader betrokken is geweest bij een zaak met vervuilde medicijnen waarbij meer dan 80 kinderen zijn overleden en de dader nooit echt is bestraft. Victor en Teresa willen samen de waarheid hieruit achterhalen maar ook hier had de spanning toch hoger kunnen zijn als ze niet samen ellenlange gesprekken zouden voeren over ethiek en moraliteit. Helaas komen deze gesprekken wel vaker voor en eigenlijk zin ze nauwelijks nodig en hinderen ze alleen maar de voortgang van het verhaal. Er is zelfs een stukje waarin een taxichauffeur een verhaal vertelt over de samenhang tussen ruimte, tijd en oneindigheid. Dit zo overdreven dat het zelfs vervelend is om te lezen. De schrijfster lijkt zelf ook te begrijpen dat haar boodschap niet duidelijk kan overkomen op deze manier en past dan opeens vlak bij het einde van het boek haar schrijfstijl aan. Het boek krijgt opeens een heel serieuze toon wat vervelend is als je al de hele tijd allerlei droge humor te verwerken krijgt. Je gaat er zelfs ook een grap achter zien maar uiteindelijk blijkt het toch serieus bedoelt wat alleen maar zorgt dat het boek nog vervelender is maar je blijft aan de andere kant wel meer over het einde nadenken. Februari heeft een goed boek geschreven het had alleen beter geweest als ze het spannender zou hebben gemaakt en duidelijk voor één stijl had gekozen. Toch is dit zeker een aanrader.

Ik zou dit boek alleen raden aan mensen van mijn leeftijd als ze zijn voorbereid op de wat vervelendere kanten van het boek ze vooral aanraden om het einde maar niet teveel te lezen. Ik denk verder dat ze er niet zo'n boodschap aan hebben en vooral wel last zullen hebben van de lange zinnen en vele gesprekken over ethiek en moraliteit, maar als je daar langs kunt lezen is het nog een vrij leuk boek. Vooral de grappen zijn nog best redelijk.

Ik zou dit boek wel aanraden aan mensen van de leeftijd van mijn ouders. Het verhaal met de glycerine is ook echt gebeurd en op volwassenen zal het daarom ook meer indruk maken. Ik zou er wel bij vertellen dat er veel gesprekken zijn met ethiek en moraliteit en daar moet je wel van houden of tenminste op voorbereid zijn. Maar als dat het geval is kan het nog een best interessant en leuk boek zijn om te lezen. Vooral omdat de boodschap bij volwassenen waarschijnlijk beter overkomt.

De hoofdpersoon in het boek is Peter van Galen. Het boek speelt zich af in het heden en in het verleden in het boek is hij dus zowel een jaar als 17 als een jaar of 65. Peter van Galen is op jonge leeftijd behoorlijk onzeker en hij zegt in zijn vriendengroepje niet veel. Thuis kan hij het slecht vinden met zijn ouders omdat zij zijn vrienden vreemd vinden. Net als zijn vrienden ziet hij het allemaal niet zo zitten in de maatschappij en staat er tegen op. Op oude leeftijd is Peter eigenlijk nog steeds onzeker. Hij weet niet zeker of wat hij in zijn leven gedaan heeft goed is en wil daarom graag achter zijn verleden komen. Hij heeft zijn bedrijf moeten opgeven omdat het failliet ging en nu moet hij thuis zitten met zijn vrouw wat hij eigenlijk ook lastig vind. Hij heeft schijnbaar de herinneringen aan de gezamenlijke zelfmoord van zijn vrienden helemaal uitgebannen.

De jonge Peter verandert van een meeloper in zijn vriendengroep naar een leider. Eerst is hij het eigenlijk niet zo eens met wat zijn vrienden doen zoals het inbreken. Maar hoe langer hij meedoet hoe minder het hem kan schelen en op een gegeven moment neemt hij zelfs het voortouw. Daarnaast overtuigt hij zijn vrienden er zelfs van dat ze toch maar zelfmoord moeten plegen omdat het in de maatschappij toch geen zin heeft. Iets wat hij aan het begin van het boek nooit had kunnen zeggen. De oude Peter verandert ook als het verhaal begint heeft hij schijnbaar bijna alles vergeten van wat er in zijn geboortedorp is gebeurt. Hij gaat op onderzoek uit in zijn geboortedorp en komt er steeds meer achter welke rol hij heeft gespeeld. Hij krijgt er steeds meer spijt van.

De belangrijkste relatie die Peter heeft is met Ineke. Op jonge leeftijd zijn ze beiden al verliefd op elkaar alleen durven ze dat nog niet te uiten omdat ze bang zijn om Sytze te kwetsen. Ineke is al een eigenwijze jonge vrouw met een sterke persoonlijkheid. Peter vond haar heel knap. Als de oude Peter haar weer tegenkomt komen alle gevoelens weer boven. En Peter laat voor haar zelfs zijn vrouw Astrid gaan. Door Ineke komt Peter weer te weten wat er in het verleden is gebeurt en daarom is het ook een belangrijk personage. Het lijkt ook alsof Peter pas echt tevreden is als hij een relatie krijgt met haar. Ik vind de relatie tussen Ineke en Peter wel vreemd, het had beter geweest als ze al op jonge leeftijd een relatie gekregen hadden. Dan was Ineke niet zo eenzaam geworden en hoefde Peter Astrid niet teleur te stellen.

Het personage waar ik me het meest kon inleven was Peter. En dan vooral de Peter op oude leeftijd. Hij weet weinig of zijn eigen verleden meer en ik wist dat ook niet. Als Peter dan opzoek gaat naar wat er in zijn verleden is gebeurd dan was ik daar zelf ook heel benieuwd naar net als Peter. Daarnaast lees je van Peter de meeste gedachten en ik kon me ook wel in zijn wereldbeeld vinden. Dat is de reden dat ik hem degene vond waarin ik me het best kon inleven.

Het personage waarin ik me het slechts kon inleven was Johan. Het gehele boek door was Johan degene die het minst vrolijk was en eigenlijk de oorzaak ervan dat de groep zich losmaakte van de samenleving. Hij was degene die ook een geweer had en voorstelde om zelfmoord te plegen. Al deze dingen kan ik me heel moeilijk voorstellen en ook de acties van Johan waren voor mij eigenlijk onbegrijpelijk. Dat is de reden dat ik me het slechts kon inleven in Johan.

In dit boek is er sprake van meerdere perspectieven. In het heden is er sprake van een ik-perspectief vanuit Peter. Je weet al zijn gedachten en gevoelens als hij probeert te achterhalen wat zijn verleden was.

Fragment:"Ik legde de krant ongelezen terzijde en staarde naar het voorij flitsende landschap. Wat moest ik met al die berichten over wat er gisteren was gebeurd? Gisteren... het ging helemaal niet om gisteren. Vandaag moest ik meer te weten zien te komen. De nevelige associaties, die het bezoek aan Henk had opgeleverd, waren onvoldoende, versterkten zelfs het mysterie. Er was meer, er moest meer zijn, een werkelijkheid achter de werkelijkheid daar was ik van overtuigd."

Het perspectief uit het verleden is vrij ingewikkeld. Je leest hierbij in een personaal perspectief over zes verschillende personages namelijk: Ineke, Trudy, Henk, Johan, Sytze en de jonge Peter. Allemaal worden ze benoemd met hij of zij. Er is dan dus sprake van een meervoudig personaal perspectief.

Fragment:"Het was nu bijna acht uur. Ze deed haar jas aan en ging voor de spiegel staan. Die jas was foeilelijk. Boos stak ze haar tong uit naar haar spiegelbeeld. Ze voelde de sleutel in haar jaszak. Het koude metaal gaf vreemd genoeg de sensatie van warmte. Het was bijna of ze haar hand zou kunnen branden. Haar moeder kwam uit de keuken. 'Elf uur en geen steek later. Je weet wat pa heeft gezegd.' 'Elf uur,'herhaalde ze."

Ik vond het perspectief van het heden niet heel erg betrouwbaar. Je leest alles vanuit de ogen van Peter die er een heel eigen gedachtegang op na houd. Wat de andere personages ook tegen hem zeggen. Het is dus erg subjectief. Hij is daarnaast ook erg eigenwijs blijkt in het boek, waardoor ik het perspectief vanuit Peter niet echt betrouwbaar vind. Natuurlijk kom je ook wel feiten te weten maar je bent toch afhankelijk van de uitleg van Peter over een situatie.

Het motief van het verleden vond ik een stuk betrouwbaarder. Je leest hieruit de gebeurtenissen vanuit zes verschillende personages. Daardoor zie je de gebeurtenissen vanuit zes invalshoeken waardoor het geheel duidelijker word en de betrouwbaarheid toeneemt. Het is wel zo dat het allemaal vrienden van elkaar zijn en ze het dus over veel dingen samen eens zijn. Daardoor is het ook niet enorm betrouwbaar maar toch wel een stuk betrouwbaarder dan het perspectief van het heden.

Ik zou het perspectief in dit boek wel willen veranderen, zowel in het heden als in het verleden. Het perspectief in het heden zou misschien beter ook meervoudig kunnen zijn zodat je niet alles vanuit Peter subjectief bekijkt. En dus beter kunt inschatten wat de anderen van Peters zoektocht vinden. Ook in het verleden zou ik het perspectief veranderen. Ik zou namelijk ook willen weten hoe iemand die buiten de vriendengroep stond tegen de groep aankeek. Je weet namelijk nog steeds niet precies hoe de groep met hun omgeving omging en je kunt nu moeilijk een oordeel vellen of ze nu echt zo vreemd waren of niet.

In dit boek worden meerdere misdaden gepleegd zowel in het heden als in het verleden, al hebben de misdaden in het verleden een grotere impact op het verhaal.

Verschillende inbraken. Er zijn eigenlijk twee soorten inbraken. Ten eerste waren er de inbraken in de papierfabriek en in de vuurtoren. De vrienden braken hierin in omdat ze een plek voor zichzelf wilden en daar geen last te hebben van iemand anders. Ze kwamen aan de sleutels via Trudy die ze van haar vader had gestolen. Het gevolg van deze inbraken was dat ze bijna iedere avond samen waren en verder met niemand omgingen. De andere inbraken waren als ze in de huizen van leraren gingen inbreken. Ze deden dit omdat ze het stoer vonden en dat ze dan het gevoel hadden macht te hebben over de leraren. Ze wilden aan elkaar laten zien dat ze niet bang waren om in te breken en daarom gingen ze ook met z'n allen. Uiteindelijk ging het fout en werden ze betrapt. Ze werden daardoor een tijdje geschorst en ook werden ze daardoor door iedereen nog vreemder gevonden.

De gezamenlijke zelfmoord. Dit was bedacht door Johan die het niet meer zag zitten. Hij was degene met een pistool zodat ze zich daarmee allemaal konden vermoorden. Toch was er nog twijfel maar toen heeft Peter ze toch overtuigt om het te doen. Alleen wat er uiteindelijk gebeurde was dat Sytze die samen met Trudy als eerste zou gaan haar vermoordde maar zichzelf niet vermoorde. De anderen waren in shock en voerden het plan verder niet uit. Sytze was helemaal overstuur daardoor en werd door Ineke meegenomen naar de vuurtoren en ervan af gegooid door haar. Ze was namelijk kwaad op Syzte omdat hij haar enige vriendin had vermoord. Het gevolg hiervan is dat eigenlijk alle overlevenden voor hun leven getraumatiseerd zijn en het er altijd moeilijk mee zullen hebben. Eigenlijk hebben ze allemaal niet zo'n succesvol leven en brengen het slecht vanaf. Uiteindelijk pleegt Johan ook nog zelfmoord als Peter voor de laatste keer bij hem op bezoek is geweest met het pistool wat hij aan Sytze had gegeven. Ineke trouwt in haar leven nooit maar krijgt allerlei kort durende relaties. En Peter is eigenlijk ongelukkig getrouwd en voelt zich pas weer beter bij Ineke. Het bedrijf van Henk was ook bijna failliet gegaan en het enige wat Henk nu nog deed was op kantoor zitten waar hij niets uitvoerde. Het was voor hen allemaal dus slecht uitgepakt.

Wat voor mij de grootste morele spanning opleverde is de gezamenlijke zelfmoord die de vrienden hadden voorgenomen. Ook al is het uiteindelijk niet helemaal uitgevoerd het is iets wat tegen mijn gevoel voor normen en waarden ingaat. Zelfmoord is iets wat ik zelf nooit zou doen en helemaal niet met een groep vrienden. Ik kan me niet voorstellen dat je zoiets zou willen doen en daarom levert dit dan ook de grootste morele spanning bij me op. Ik vond het ook vreemd dat ze het met vrienden deden want juist als je vrienden hebt lijkt mij dat een reden om dan door te leven omdat je het goed kan hebben met elkaar.

Degene die ik als officier van justitie zou aanklagen is Johan. Johan is degene die met het idee kwam om gezamenlijk zelfmoord te plegen en is daardoor de aanstichter. Ook is hij degene die met het wapen kwam waarmee de zelfmoord gepleegd zou worden. Johan is daarnaast het oudste lid van de groep en zou dus juist het goede voorbeeld moeten geven en zijn verantwoordelijkheid moeten nemen. Hij heeft dit niet gedaan en juist gezorgd dat het helemaal fout ging. Het feit dat hij uiteindelijk zelfmoord heeft gepleegd in het heden wijst erop dat hij zelf ook doorhad dat hij verkeerd had gedaan. En daar zo'n spijt van had dat hij een einde aan zijn eigen leven heeft gemaakt.

Degene die ik zou willen verdedigen als advocaat is Henk.

Pleidooi: Henk was een lid van de groep die gezamenlijk zelfmoord zou plegen. Het is echter zo dat hij dit niet wilde. Hij ging tegen Johan in op de avond dat Sytze Trudy vermoordde. Maar dat haalde niets uit want Peter overstemde hem en overtuigde de groep ervan dat er wel zelfmoord gepleegd moest worden. Omdat er een wapen in het spel was was het ook gevaarlijk voor hem om hier tegen in te gaan omdat dit misschien zijn leven kon kosten. Henk was degene die de anderen probeerde op te vrolijken als ze het allemaal niet meer zo zagen zitten. Uiteindelijk heeft dit niet geholpen omdat hij werd overstemd door de andere oudere jongens. Henk wist daarnaast niets van het feit dat Ineke Sytze had vermoord dus daarvan kan hij absoluut niet beschuldigd worden. Alleen van medeplichtigheid aan de dood van Trudy kan hij nog worden beschuldigd. Al had hij hier weinig mee te maken behalve dan dat hij erbij was. Hij heeft ze geprobeerd te stoppen maar dit is niet gelukt. Het was zelfs al een risico dat hij dit deed omdat zijn vrienden misschien dan wel kwaad op hem zouden worden. Het blijkt ook dat Henk zich dit in zijn verdere leven heel erg heeft aangetrokken want het is eigenlijk nooit zo goed met hem gegaan. Hij heeft dan wel een bedrijf opgestart maar dat is ook bijna failliet gegaan en op dit moment heeft hij nog last van nachtmerries omdat hij het drama nooit goed heeft kunnen verwerken. Ook al zou Henk schuldig bevonden worden verdient hij het niet om bestraft te worden omdat hij al genoeg problemen heeft op dit moment. Daarom pleit ik dan voor een vrijspraak van Henk.

Het thema misdaad is duidelijk terug te vinden in dit boek. Het boek draait namelijk om een voorgenomen gezamenlijke zelfmoord van zes jongeren. Hoewel dit niet helemaal doorgaat zorgt dit direct voor twee doden en later voor nog een derde. Dit is wel de duidelijkste misdaad in dit boek. Maar er zijn er nog meer zoals inbraken waarbij dit citaat hoort:"Johan voelde de bobbel van het pistool in zijn binnenzak. Het drukte tegen zijn ribbenkast. Op zolder had hij het al aan de anderen laten zien en verteld dat het een Mauser was, buitgemaakt op de moffen. Ze waren bang en tegelijk gefascineerd door het wapen. Plotseling haalde hij het nu tevoorschijn en richtte de loop op Van Vliet. Hij zag Sytze geschrokken kijken. Met uitgestoken hand hield hij van Vliet in het vizier. De man was machteloos tegen hem."Hieruit blijkt naast de inbraken die ze plegen ook dat de groep de samenleving niet serieus namen en macht wilden hebben over degenen die boven hen gesteld waren. Dat was ook de reden dat inbraken gingen plegen en in de huizen van leraren allerlei dingen overhoop halen. Ook hiermee blijkt dat het boek duidelijk bij het thema misdaad hoort. Verder zijn er nog de inbraken in de papierfabriek en de vuurtoren. Ook dit zijn duidelijke misdaden. Verder zijn er nog de verschillende moorden, over de moord door Sytze op Trudy word bijvoorbeeld dit verteld:"De regen sloeg tegen het raam. Steeds weer hoorde hij daar doorheen de vreemde knal resoneren in zijn hoofd. Hij wist niet dat een pistoolschot zo klonk. Met zijn vieren hadden ze dicht op elkaar gestaan, wachtend op het tweede schot. Het leek een eeuwigheid te duren, oneindige tijd gevuld met angst en vertwijfeling. Maar ook met hoop. Meer dan dit konden ze nooit meer meemaken. Dit was tegelijk het verschrikkelijkste en het mooiste, het slechtste en het beste. Het had geduurd en geduurd. Ze zeiden niets tegen elkaar. Toen verscheen Sytze,zijn gezicht nauwelijks herkenbaar. Zijn ogen, zijn mond, alles was anders, alsof zijn hoofd een operatie had ondergaan. Even was er een valse verwachting dat Trudy in de opening zou verschijnen. Ongedeerd, misschien zelfs met een glimlach op haar gezicht." Trudy is dus vermoord door Sytze. En deze misdaad zorgt er weer voor dat Sytze word vermoord door Ineke. Johan zou hiervan uiteindelijk ook nog eens spijt krijgen en daardoor zelfmoord plegen. Deze actie leidde dus tot nog meer misdaden. Vooral dit is de reden dat het boek goed bij het thema misdaad past.

Positieve punten:

  • Interessant perspectief (heden en verleden)
  • Gemakkelijk taalgebruik
  • Spannend zodat je graag doorleest

Negatieve punten:

  • Je moet wennen aan het perspectief, eerst is het niet duidelijk
  • Teveel tijdsprongen waardoor het verhaal onduidelijker word
  • Personages zijn niet interessant.

Recensie:

Het boek "geweten" van René Appel is een bijzonder boek. Het gaat over een man Peter die zijn verleden probeert te achterhalen. In zijn verleden is iets verschrikkelijks gebeurd maar hij heeft het verdrongen en wil de herinneringen nu weer ophalen. Tegelijkertijd lees je over hem en zijn vriendengroep in het verleden. Per hoofdstuk word er van perspectief gewisseld. Dit is interessant om te lezen. Maar het duurde even voordat ik het doorhad en daarom is het boek dan erg moeilijk te begrijpen. Uiteindelijk zorgt dit perspectief er wel voor dat je langzaam maar zeker meer te weten komt over zowel het heden als het verleden waardoor het erg boeiend is om te lezen. Ik had dit nog nooit op deze manier in een boek gezien en ik vind het een erg goede manier om een verhaal spannend te maken. Zeker ook omdat je in het verleden ook nog eens wisselt tussen alle vrienden van Peter waardoor het totale verhaal steeds duidelijker word en je steeds meer ontdekt. Toch is niet alles interessant om te lezen. De personages zelf zijn ronduit saai. Peter is een oude man en hij bekijkt alles vrij simpel. En ook zijn vrienden in het verleden die eigenlijk met zijn zessen erg antisociaal bezig waren zijn eigenlijk nauwelijks interessant te noemen. Toch wil je ondanks dat wel het verleden van Peter achterhalen omdat je benieuwd bent net als Peter wat er precies is gebeurd. Dat is een positief punt van het boek. Je word er echt door opgenomen en je wilt graag doorlezen over wat er gaat gebeuren. Iets wat hier ook aan meewerkt is het gemakkelijke woordgebruik. Alles woorden zijn goed te volgen en er worden ook geen overdreven lange of ingewikkelde zinnen gebruikt. Wat wel het lezen bemoeilijkte zijn de vele korte tijdsprongen in een hoofdstuk zelf. De auteur heeft dit gebruikt om het verhaal meer vaart te geven maar ik vond het zelf nogal storend omdat je eerst weer moest wennen waar het verhaal zich dan weer afspelde waardoor het juist langer duurde om goed door te lezen. Heel vaak stopt het een gebeurtenis namelijk bijna abrupt waarna je bijvoorbeeld weer verder leest over een dag later waardoor het moeilijker word om te lezen. Voor mij bedierf dit wel een beetje het leesplezier. Toch blijft voor mij het grootste minpunt wel de personages. Wie zij zijn heeft eigenlijk nauwelijks invloed op het verloop van het verhaal. Zeker de personages in het heden zoals de vrouw van Peter. Ze heeft eigenlijk nauwelijks toegevoegde waarde aan het verhaal. En dat is toch wel jammer. Toch blijf ik dit een goed boek vinden, het perspectief maakt het zeer de moeite waard om eens gelezen te hebben. En het einde is ook verassend en ontroerend. Als je niet teveel aandacht schenkt aan wie de personages zijn en er rekening mee houd dat er ieder hoofdstuk van perspectief word gewisseld is dit een heel leuk en goed te begrijpen boek om te lezen. Ik werd gepakt door de spanning van het verhaal en wilde het graag doorlezen en ik denk dat meer mensen dat hebben, wat natuurlijk een van de belangrijkste eigenschappen is die een goed boek heeft.

Ik zou dit boek zowel aan leeftijdsgenoten als een mensen van de leeftijd van mijn ouders willen aanraden. Voor beiden is dit gewoon een interessant boek met een hier en daar wel wat minpunten maar het blijft leuk genoeg om eens gelezen te moeten hebben. Het boek is spannend en het dwingt tot doorlezen. Al word dit door kleine foutjes in het boek wel eens wat vervelend, blijft het boek toch trekken. Je hoeft niet een perse een interesse te hebben in politiek want sommige situaties zijn toch wel vrij herkenbaar voor beide groepen en zijn daardoor erg interessant om te lezen. Vooral voor oudere mensen is het misschien nog wat interessanter omdat het ook deels gaat over verdringen van het verleden en dat is toch iets waar mensen van mijn leeftijd minder mee te maken hebben. Toch zou ik voor beide groepen zeggen dat ze het eens gelezen moeten hebben. En dan toch vooral om de spanning die het boek meegeeft, in combinatie met het goede einde.